DOKUNULMAZLIKLAR
Siyasetin doğasına da uygun bir ters açıdan bakışla, dokunulmazlıklar konusunda acele edilmeyip “önce anayasayı halledelim sonra dokunulmazlıkların kaldırılmasına bakalım” stratejisi gündemde sanki...
İktidarın adımlarını atarken asıl isteği nihai olarak sistemi yapısal ve yasal olarak revize ederek mühürlemek değil mi?
Öyleyse yeni Anayasa uzlaşı arayışı, yargı sopasını bir sonuç olmaktan ziyade, masaya oturtma ve uzlaşı çizgisine getirme amacıyla kullanılan bir müzakere kaldıracı haline getirme olarak düşünülebilir.
Bu yönden baktığımızda, sürecin tersine işletilmesi, yani "Önce anayasa havucu, uzlaşma yoksa dokunulmazlık sopası" yöntemi bir seçenek olarak karşımıza çıkıyor.
Bu mekanizma belki şu şekilde işleyebilir:
1- Demokles’in Kılıcı gibi sallanan Dokunulmazlık Fezlekeleri:
Özgür Özel ve ekibinin önünde hazır tutulan ve her an Meclis genel kuruluna indirilebilecek dokunulmazlık fezlekeleri, bir nevi Demokles’in Kılıcı gibi tepelerinde sallanmaya devam edebilecektir.
Mesaj şu olabilir; “Sistemle uyumlu, makul ve uzlaşmacı bir muhalefet olursanız, siyaset alanı sizin için açık kalır. Ancak anayasa ve yapısal restorasyon süreçlerinde blokaj olmaya kalkarsanız, yargısal süreçler kaldığı yerden devam eder.”
2-Özgür Özel’in Uzlaşı anlayışının Test Edilmesi:
Özgür Özel, CHP liderliğini devraldıktan sonra zaman zaman "normalleşme" ya da "müzakere eden muhalefet" çizgisini denedi. Fakat ne olduysa oldu ve görünmez bir el bu denemelere set koydu.
Eğer Özel ve ekibi, yeni partilerini korumak, erken bir tasfiyeyi önlemek ve ana muhalefet pozisyonunu muhafaza etmek için "ılıman ve diyaloğa açık" bir pozisyon alırsa, dokunulmazlık hamlesi rafta tutulmaya devam edilebilir.
Buna mukabil parti genel merkezi üzerindeki baskı daha da artacaktır.
Bu durum iktidara muazzam bir konfor sağlayacak, muhalefeti tamamen hapse atıp uluslararası arenada ve piyasalarda topyekün otoriterleşme algısı yaratmak yerine, muhalefeti masada tutarak anayasa çalışmalarının meşruiyetini diri tutmuş olabilecektir.
3- Havuç-Sopa Stratejisinin Siyasi Faydaları:
İktidar için ılımanlaşan bir Özgür Özel üzerinden yeni anayasa çalışmalarını yürütmek, dokunulmazlıkları kaldırmaktan çok daha az politik ve ekonomik maliyetli ve daha yüksek kazançlıdır.
Siyasi kriz derinleşmeyeceği için rezervleri savunma amaçlı harcamaya gerek kalmaz...
Piyasa dostu bir strateji güdülmüş olur. Batı dünyasına ve iç kamuoyuna ana muhalefetle oturup yeni bir toplumsal sözleşme yapılıyor anlatısıyla meşruiyet sağlanması daha kolay olabilecektir.
Belki de en önemli stratejik hamle olarak da Özgür Özel’in anayasa masasına oturması veya ılımanlaşması, CHP içindeki ulusalcı/devletçi kanat ile tabandaki radikal muhalif bloku birbirine düşürebilecek ve parti kendi içinde teslimiyetçilik tartışmalarıyla bölünürken, iktidar anayasa ve seçim hamlesini tereyağından kıl çeker gibi tamamlayabilecektir.
Peki eğer bu süreç böyle işleyecekse, Özgür Özel ve ekibinin dokunulmazlık zırhını koruması için anayasa masasında hangi tavizleri verebilirler?
Kuvvetle muhtemel şu şartlar masada olacaktır: Cumhurbaşkanlığı hükümet sisteminin yapısal özüne, yargı ve yüksek bürokrasinin mevcut dizaynına dokunulmamalı ve sokak hareketlerine kapıları kapatmalı.
Kısacası dokunulmazlıkların kaldırılması bir amaç değil, anayasa uzlaşısı için bir araç olabilir. Eğer Özgür Özel vizyonu, çizilen bu yeni oyun sahasında makul muhalefet rolünü kabul ederse, sopa gelmez; sadece masanın üzerinde, herkesin görebileceği bir yerde Demokles’in Kılıcı olarak asılı kalmaya devam eder.
