Kış Kapıdayken Komşunun Ocağını Sormak: Isınamayan Evler
Kasım ayına girdiğimizde Yozgat'ta evlerin bacalarından ilk dumanlar yükselmeye başlar. Kimimiz kömürünü çoktan almış, odununu istiflemiş, doğalgaz faturasını hesaplamıştır. Fakat aynı sokakta, belki aynı apartmanda, kışa nasıl gireceğini bilmeyen, soğuk bir odada battaniyeye sarılarak geceyi geçirmeye hazırlanan aileler de vardır. Hayatın tam ortasında duran bir soru vardır: Komşumuz ısınabiliyor mu?
Peygamber Efendimiz, komşusu açken tok yatanın kendisinden olmadığını bildirmiştir. Açlık için söylenen bu söz, kış şartlarında soğuk için de aynı hassasiyeti gerektirir. Kendi evimiz sıcakken duvarımızın öte yanında üşüyen bir çocuk varsa, o sıcaklıkta bir eksiklik vardır. İman, sadece kendi ocağımızı yakmakla değil, başkasının ocağının sönük kaldığını fark etmekle de kendini gösterir.
Bir ayet-i kerimede iyi kulların, kendileri o yiyeceğe ihtiyaç duydukları halde onu yoksula, yetime ve esire yedirdikleri anlatılır. Onların şöyle dedikleri bildirilir: Biz sizi ancak Allah rızası için doyuruyoruz; sizden ne bir karşılık ne de bir teşekkür bekliyoruz. Bu ayet, yardımın niyetini ve üslubunu birlikte öğretir. Yardım minnet altında bırakmak için değil, Allah'ın hoşnutluğu için yapılır.
Pratikte yapılabilecekler sandığımızdan fazladır. Mahalle muhtarıyla, cami görevlisiyle ya da güvenilir yardım kuruluşlarıyla irtibat kurarak ihtiyaç sahiplerini öğrenmek; bir torba kömür, birkaç çeki odun, bir soba borusu ya da kalın bir battaniye ulaştırmak; faturası birikmiş yaşlı bir komşunun yükünü hafifletmek bunlardan bazılarıdır. Önemli olan, yardımın soğuk bastırmadan önce ulaşmasıdır.
Bu iyilikleri yaparken muhatabımızın onurunu gözetmek, yardımın kendisi kadar değerlidir. Herkesin gözü önünde yardım dağıtmak yerine sessizce ve incitmeden destek olmak gerekir. Kış, Anadolu'da hep dayanışmanın mevsimi olmuştur. Bu kış da bizim bacamızdan çıkan duman komşumuzun bacasından da yükseliyorsa, ısınmanın gerçek bereketini tatmış oluruz.
