Anne Baba Olmak: İlk Yıl İçin Psikolojik Hazırlık
İlk kez ebeveyn olmak, hayatın en büyük sevinçlerinden biri olduğu kadar en köklü psikolojik dönüşümlerinden biridir. Hazırlık denince çoğu çift bebek odası, kıyafet ve eşya listeleri düşünür; oysa asıl hazırlık iç dünyada olur. İlk yıl, sadece bebeğin değil, anne ve babanın da yeniden doğduğu bir dönemdir ve buna zihinsel olarak hazırlanmak, süreci çok daha taşınabilir kılar.
İlk gerçekçi beklenti şudur: Bu dönem yorucu olacaktır ve bu normaldir. Uykusuzluk, kesintiye uğrayan gündelik düzen ve kendine hiç zaman kalmaması ebeveynliğin bir kusuru değil, doğal parçasıdır. Sorunun kendisi yorgunluk değil, 'her şeyi kusursuz yapmalıyım' beklentisidir. Yeterince iyi bir ebeveyn olmak, mükemmel bir ebeveyn olmaya çalışmaktan hem gerçekçi hem çocuk için daha sağlıklıdır.
İlk yılın kalbinde bağlanma vardır. Bebeğin ağladığında tutarlı biçimde karşılık görmesi, onu şımartmaz; tam tersine dünyanın güvenli bir yer olduğu duygusunu, yani güvenli bağlanmanın temelini kurar. Kucağa almak, göz teması, sakin bir ses tonu; bunların hepsi bebeğin duygusal düzenlenme sistemini inşa eden görünmez ama hayati tuğlalardır.
Bu dönemde çift ilişkisi sıklıkla ihmal edilir. Bebek gelince eşler kolayca 'anne' ve 'baba' rollerine sıkışır, birbirlerini partner olarak görmeyi unutur. Oysa sağlam bir çift bağı, bebeğin de en büyük güvencesidir. Görevleri paylaşmak, birbirinin yorgunluğunu görmek ve kısa da olsa yalnızca ikiniz için an yaratmak, ihmal edilecek bir lüks değil koruyucu bir yatırımdır.
Son olarak, annenin ruh sağlığını ciddiye almak gerekir. Doğum sonrası günlerdeki geçici hüzün yaygındır; ancak haftalarca süren derin mutsuzluk, umutsuzluk ya da bebeğe bağ kuramama hissi lohusalık depresyonunun işareti olabilir ve utanılacak değil, desteklenmesi gereken bir durumdur. Zamanında alınan yardım hem anneyi hem bebeği korur. İlk yıla en iyi hazırlık, kusursuzluğu değil, yardım istemeyi ve esnek olmayı önceden kabullenmektir.
