İltifat, Marifete Tabidir
Rahmetli babaannem derdi ki; “Avucuma ne bıraktın ki, yüzüne onu süreyim.”
Bu cümleyi ne kadar sık duyduysak; karakterimize işlemiş, davranışlarımızı etkiler olmuş.
Birine saygı duymak, onun varlığına bir anlam yüklemek için geride bıraktığı izlere bakar olmuşuz.
Çok insan geldi geçti ömrümüzden, çok kerli ferli ağabeyleri uğurladık Büyük Cami’den, çok “sayınlara” el salladık kurumlarımızın önünde inci gibi dizilerek…
Gelip geçenlerden sadece gözümüzü kaçırmadık, gönlümüzü ve sözümüzü de kaçırdık.
‘Ölüm her şeyi sıfırlar’ anlayışımız gereği, rahmet diledik Büyük Cami yolcularına ve orada kapattık defteri.
El salladıklarımızın dökmedik artlarından bir tas su. İstemedik bir daha gelmelerini, muradetmedik bize vermedikleri mutluluğu kendi yaşamlarında bulmalarını.
Bize lazım olanı; bu şehrin zengini, okumuşu, amiri, müdürü, yöneticisi olarak vermeyenlere biz de veremedik saygımızı, sevgimizi.
Gelmedi içimizden, hayatımıza dokunmadan bu şehirden gelip geçenleri anılarımızın bir parçası yapmak.
Bir sabun köpüğü gibi akıp gitmelerine rıza gösterdik çoğu zaman. Birçoklarının gidişiyle adeta kurtuluverdik kamburumuzdan.
Şimdi yine yollar açılmış, yolculuğa çıkanlar varmış.
Yola, yolculuğa inanırız. Yolculukta olmayı kıymetli sayarız. Bir menzile ulaşma çabasında olana saygı duyarız.
Ama bir “nedeni” ve “niçini” olmalıdır ve vardır yolculuğun, her yolcunun kendi meşrebince.
Biz inanırız ki, yolda olmak esastır. İstikamet üzere olmak kıymetlidir.
“İstikamet”imizi belirleyen, yolda olmanın anlamını kuvvetlendiren ve ya yoldan çıkaran, durakları da vardır bu yolculuğun,
Selam olsun yoluna, yolculuğuna tutkuyla bağlı ve her durakta hayatlara dokunanlara, istikametini kaybetmeden yolunda yürüyüp, geçtiği yollarda bıraktığı izlerini takip edeceklerin “niçin”ine umut olanlara…
İltifatımız, ancak ve ancak onlaradır…
